سعد بن ابی وقاص(قسمت اول)

ابواسحاق، سعد بن ابی وقاص مالک بن وهیب بن عبدمناف از اصحاب پیامبر(ص) بود. مادرش حمنه دختر ابوسفیان بن امیه عبدشمس است. او مردی کوتاه قامت و فربه، با سری بزرگ و پرمو بود. اخلاقی غلیظ داشت و گاهی لباسی از خز می‌پوشید و انگشتری از طلا در دست داشت و در سن هفده سالگی توسط ابوبکر اسلام آورد.

سعد نیز جزء هفتاد و دو تنی است  که به حبشه هجرت کردند، و شامل مهاجرانی است که  همسران  خود  را نیز با خود به همراه بردند .

قبل از هجرت پیامبر(ص) به مدینه سعد به فرمان آن بزرگوار به آن سامان مهاجرت کرد و در مراسم اخوت در مدینه،  پیامبر(ص) میان وی و سعد بن معاذ پیمان برادری برقرار کرد.

سعد در اکثر غزوات از جمله جنگ بدر و احد همچنین در غزوۀ خندق، خیبر و فتح مکه حضور داشت و از تیراندازان مشهور سپاه بود ، هنگام فتح مکه یکی از سه پرچم مهاجران در دست او   بود و از شرکت کنندگان در سریه های خرار، نخله، سقیا، و سریه سعد که به فرماندهی خود او می باشد نیز بوده است.

شهرت سعد بیشتر مربوط به دوران خلافت عمر است زیرا وی فرماندهی سپاه اسلام را در نبرد قادسیه علیه شاهنشاهی ساسانیان در آخر سال ۱۶ هجری برعهده داشت جایگاه سعد نزد عمر از انتخاب وی به عنوان یکی از اعضای شورای شش نفره برای تعیین خلیفه آشکار می‌گردد. همه این شش تن، خود را در معرض خلافت و شایسته این مهم می‌دانستند. با انتخاب سعد در شورای شش نفره  پنداشت که شایستگی مقام رهبری را دارد و این گمان، دنیا و دین او را تباه ساخت و سرانجام هم به آنچه امید بسته بود نرسید.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *