سعد بن مُعاذ(قسمت دوم)


سعد بن معاذ  تا آخرین لحظه زندگی پیامبر(ص) را تنها نگذاشت و در تمام جنگ ها در کنار پیامبر(ص) بود در جنگ احد نیز  از نزدیکان و مستشاران پیامبر (ص) محسوب می شد. از حوادث مهم سال پنجم هجرت که در ماه شوال اتفاق افتاد جنگ خندق است،که با توجه به کثرت سپاه و تجهیز لشکریان قریش،و محاصره طولانی و نبودن آذوقه کافی در شهر مدینه،برای پیغمبر اسلام(ص) و پیروان آن بزرگوار یکی از سخت ترین و دشوارترین درگیریهایی بود که با دشمن داشتند. در جنگ احزاب قوی مشرک با تمامی متحدین و توانشان حمله کردند و نزدیک بود که عده کم مسلمانان را از بین ببرند،در این جنگ دلاوریهای امیرالمومنین(ع) فراموش نشدنی است.

سعد بن معاذ که در این جنگ جز سرداران سپاه اسلام بود د، با زرهی کوتاه و نارسا بیرون آمده و رهسپار جنگ شد. حبان بن قیس در میانه نبرد، فرصتی به دست آورد و تیری به سوی وی انداخت و تیر به به بازوی وی اصابت کرد.
سعد بن معاذ بعد از جراحت رو به حبان کرد و گفت: خدا رویت را به آتش کشاند، سپس به رو به آسمان کرد و گفت: خدایا! اگر از جنگ قریش چیزی باقی گذاشته ای، مرا برای آن زنده نگهدار و اگر جنگ میان ما و قریش را به پایان رسانده ای، پس همین پیشامد را برای من شهادت قرار ده.
حال سعد بر اثر خونریزى در جریان این جراحت از آن روز به بعد، روز به روز، رو به ضعف نهاد .
در این جنگ سپاه اسلام مانند گذشته به کمک و یاری خدای تعالی و ایمان و فداکاری و استقامت، پیروز شده و همه دشمنان را مغلوب ساختند و از این کارزار سخت و دشوار نیز فاتح و سربلند و پیروز بیرون آمدند.
از طرفی در بحبوحۀ غزوۀ خندق، پیامبر(ص) خبردار شد که بنی قریظه نقض عهد کرده‌اند و با قریش و قبیلۀ غطفان یکی شده‌اند. سعد بن معاذ و سعد بن عباده به سوی آنان رفتند و زمانی که سعد پیمان شکنی ایشان را مشاهده کرد، به پیامبر(ص) اطلاع داد و چون پیامبر(ص) دید که مسلمانان از هرطرف محاصره شده‌اند و در تنگنا قرار گرفته اند، تصمیم گرفت با پرداخت مقداری از محصول خرمای مدینه با آنان صلح کند، در این میان سعد نظر داد که ما هرگز تن به ذلت و خواری نمی‌دهیم، با شروع درگیری، جنگجویان این قبیله نیز شکست خورده و به محاصره سربازان اسلام درآمدند و چون توان مقابله را در خود نمی‌دیدند، عاقبت داوری سعدبن معاذ را پذیرفتند. سعد در حالتی که مجروح و بیمار بود، از چادر خود به طرف محل بنی قریظه رفت و برخلاف انتظار طایفه‌اش که هم پیمان بنی قریظه بودند، حکم کرد که سزای مردان جنگجوی بنی قریظه قتل است و اموالشان باید تقسیم گردد، کودکانشان اسیر گردند . پیامبر(ص) چون قضاوت سعد را شنید ،فرمود: «‌به درستی حکم خدا و رسولش را در مورد ایشان صادر کردی و مطابق حکم الهی رأی دادی.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *